De grote kosmische ademhaling

Elke beweging in de schepping is een ademhaling. Niet als metafoor die je moet geloven, maar als patroon dat je kunt zien, zodra je genoeg vertraagt. De adem heeft drie delen. Een inademing, dat is samentrekken. Een uitademing, dat is uitzetten. En de ruimte ertussen, de overgang, waar helemaal niets beweegt.

Oude tradities noemden die drieslag de grote kosmische ademhaling. Ken je haar vorm eenmaal, dan vind je haar overal.

Hoe ademt een enkele dag?

De 24 uur van de aarde vormen samen één volledige ademcyclus.

• Zonsondergang is de inademing. De beweging keert naar binnen, de donkere nacht van herstel in. De wereld trekt samen, en jij ook.
• Zonsopgang is de uitademing. Uitzetten, de dag in, naar buiten, de wereld in met alles wat die van je vraagt.
• Dageraad en schemering zijn de overgangen. De twee drempels waar de adem pauzeert. Niet voor niets leggen zoveel tradities hun beoefening precies daar. In de pauze staat de deur open.

Hoe ademt de maan?

De maancyclus laat hetzelfde patroon zien, alleen trager.

De afnemende maan, van vol terug naar nieuw, is de inademing. De adem trekt naar binnen, richting rust, vernieuwing en consolidatie. De wassende maan, van nieuw naar vol, is de uitademing. Aanwezigheid die zich uitbreidt in de wereld, ons eigen licht weerspiegeld in het groeiende licht van de maan.

De nieuwe maan en de volle maan zijn de pieken, de kantelpunten tussen inademing en uitademing. Twee polen van één beweging, zoals yin en yang twee gezichten zijn van één cirkel.

Hoe ademt het jaar?

De jaarcyclus van de aarde, afgetekend door de equinoxen en de zonnewenden, is één lange, trage ademhaling.

Van de herfstequinox tot de winterzonnewende trekt de adem naar binnen. Energie zakt de grond in, en ons in. Dieren houden winterslaap, zaden slapen, en iets in het menselijk lichaam vraagt stilletjes om hetzelfde. Van de winterzonnewende tot de lente-equinox lengen de dagen al, maar we blijven binnen de inademing gehouden. We worden voorbereid.

Van de lente-equinox tot de zomerzonnewende volgt de lange uitademing. Knoppen, bloei, nieuw leven dat naar buiten springt. Van de zomerzonnewende tot de herfstequinox korten de dagen weer, maar we zitten nog in de uitademing. We proeven de vrucht van het jaar voor de wende.

De twee equinoxen, wanneer dag en nacht gelijk staan, zijn de pauzes in de adem van het jaar. Hemel en aarde, licht en donker, een moment in evenwicht.

Waarom telt dit voor een dag stilte?

Omdat je zenuwstelsel niet losstaat van dit alles. One Day Silence is uiteindelijk één bewuste ademhaling. Een inademing de stilte in in de ochtend. Een lang vastgehouden pauze door de middag. En een trage uitademing terug de wereld in tegen de avond.

Je hoeft het ritme niet te forceren. Het loopt al. Een dag stilte laat je het alleen weer voelen.